Alice Tsibulsky
Alice Tsibulsky, textielwerker en kunstenaar, over haar carrière als creatief in Amsterdam
To read the essay in English, scroll to the bottom
Alice Tsibulsky - Textielwerker en kunstenaar
Wie is Alice?
Alice Tsibulsky is textielontwerpster en textielkunstenares. Toen ze opgroeide, had ze nooit een naaimachine, maar op de middelbare school volgde ze een textielcursus en ontdekte ze hoe leuk ze het vond om met haar handen te werken. Tijdens haar studie sociaal-culturele antropologie in Canada werkte ze bij een bakkerij naast een kleine naaischool. Op haar twintigste volgde ze daar haar eerste naailes. “Het werd gewoon iets waar ik helemaal door in de ban raakte. Het bracht rust in mijn hoofd en opende een hele nieuwe wereld voor mij.”
Ze wilde steeds meer leren, dus ging ze aan de slag in een naaiatelier in Toronto. “Ik word vooral gedreven door nieuwsgierigheid en openheid voor nieuwe dingen.” Dus stortte ze zich er volledig in: wat het betekent om je eigen kleding te maken, de rust die het werken met je handen met zich meebrengt, en de gemeenschap die eromheen ontstond. Daarna volgde ze een textielcursus van zes maanden, waarin ze zich verdiepte in natuurlijke kleurstoffen. Vorig jaar rondde ze een master in sustainable fashion af.
Na verloop van tijd begon ze vraagtekens te zetten bij de duurzaamheid van de textiel- en mode-industrie. Tegenwoordig werkt ze bij een NGO die zich bezighoudt met het verbeteren van arbeidsomstandigheden in de fabrieken waar de mode-industrie kleding laat maken. “Het is een interessante ontwikkeling geweest.”
Creatief in Amsterdam
Toen ze vanuit Canada naar Nederland verhuisde, werd haar betrokkenheid bij De Steek - een naaiatelier waar ze les ging geven - haar toegangspoort tot de textielgemeenschap van Amsterdam. Ze richtte een naaiclub op, mensen vonden haar via Instagram, en kreeg uiteindelijk een anti-kraakatelier, waardoor ze een fysieke ruimte kreeg om te blijven werken en mensen bij elkaar te brengen.
Ze heeft de creatieve scene van de stad in de loop der jaren sterk zien veranderen. “Amsterdam is geweldig, al was het maar vanwege de reparatiecafé-scene - het was de eerste stad waar die werden georganiseerd, met er één in elke wijk.” Toen ze begon, was De Steek een van de weinige hubs voor textielworkshops waarvan ze op de hoogte was. Nu, zegt ze, is de stad bijna verzadigd met mogelijkheden om samen te komen, wat geweldig is, maar het ook competitiever maakt. “Veel plekken draaien om gemeenschap, maar veel plekken hebben ook zo’n houding van: nou ja, dit is mijn bedrijf, en ik moet er geld mee verdienen.” Het is anders dan in Toronto, waar mensen sneller geld uitgeven aan een workshop of een handgemaakt voorwerp. “Hier zien mensen de waarde anders.”
Tegenwoordig werkt Alice voor het eerst in haar leven voornamelijk achter een computer, een grote aanpassing. “Ik besef dat ik op een dag weer terug wil naar iets dat meer op de gemeenschap is gericht, iets praktischer.” Voorlopig probeert ze een balans te vinden: ze is tevreden met haar baan bij de NGO en neemt daarnaast projecten in opdracht aan.
(Hieronder gaat de tekst verder)
Wat ze organiseert en maakt
Haar textielprojecten draaien vooral om gemeenschapsgerichte activiteiten: kledingruilbeurzen, workshops en - samen met een vriendin - een zomerkamp voor kinderen. “Het was ontzettend veel werk,” zegt ze, “maar ik ben er nog steeds heel trots op.” Een hele week vol textielactiviteiten, maar ook om kinderen bij te brengen waar hun kleding vandaan komt en of die eerlijk is geproduceerd.
Naast haar baan bij de NGO neemt ze nog steeds opdrachten aan, zoals haar nieuwste project voor Vuur Collective, een keramiekatelier in Amsterdam-West. “Ik heb grote gordijnen gemaakt van oude scheepszeilen uit Rotterdam, om de rekken in het atelier tegen stof te beschermen. Het lijkt bijna op tarp, zoals tentdoek.” Ze had eerder veel in vierkante vormen gequilt, maar hier merkte ze dat ze in driehoekige vormen ging denken. “Ik maak schetsen en heb een globaal beeld van hoe het eindresultaat eruit moet komen te zien.” Maar in plaats van elke vorm van tevoren uit te stippelen, begint ze liever gewoon. “Ik begin met het knippen van de zeilen en zet ze vervolgens als een puzzel in elkaar, zo bouw ik het op.” De gordijnen werden uiteindelijk drie meter bij anderhalve meter. “En ik heb geen industriële naaimachine, dus… het was een uitdaging.”
Over vijf jaar?
Ze heeft haar keuzes nooit gezien als iets dat bedoeld was voor de lange termijn. “Ik ben heel dankbaar dat ik hier woon. Ik heb een heel fijne gemeenschap en vrienden, en ik ben dol op de stad en de levensstijl.” Tenzij er iets heel specifieks is dat haar ergens anders naartoe roept, ziet ze zichzelf de komende vijf jaar niet vertrekken.
Ze heeft de anti-kraakstudio niet meer, en dat is precies wat ze in de toekomst weer hoopt te hebben: een eigen ruimte, hoewel ze nog niet precies weet hoe die eruit zou moeten zien. “Maar het gemeenschapsaspect is heel belangrijk voor mij: een plek waar mensen samen kunnen komen om te maken, te leren en met elkaar in contact te komen. Het hoeft niet eens om textiel te gaan, er zijn zoveel andere dingen die mensen bij elkaar brengen en inspireren.”
Vind Alice op Instagram op @alkalinestudio
Fotos by Wesley Verhoeve
Tekst by Josephine Jongbloed
(To read this piece in English, scroll down)
English
Alice Tsibulsky - Textile practitioner and artist
Who is Alice?
Alice Tsibulsky is a textile practitioner and textile artist. She never had a sewing machine growing up, but took a textile class in high school and loved working with her hands. While studying sociocultural anthropology in Canada, she worked at a bakery next door to a small sewing school. At twenty, she took her first sewing class there. “It just became something I was so obsessed with. It was this calm in my mind, and it opened up a whole new world to me.”
She kept wanting to learn more, so she started working in a sewing studio in Toronto. “I’m driven a lot by curiosity and openness to new things.” So she dived right in: what it means to make your own clothes, the slowness of working with your hands, and the community that formed around it. A six-month textile course followed, going deeper into natural dyes. Last year, she finished a master’s in sustainable fashion.
Over time, she started questioning the sustainability of the textile and fashion industry. Today, she works at an NGO related to the fashion industry, improving working conditions in the factories that make our clothes. “It’s been this interesting evolution.”
Creative in Amsterdam
When she moved from Canada to the Netherlands, her involvement at De Steek, a sewing studio where she started teaching, became her entrance to Amsterdam’s textile community. She started a sewing club - people found her through Instagram - and eventually landed an anti-kraak studio, giving her a physical space to keep working and bring people together.
She’s seen the city’s creative scene change a lot over the years. “Amsterdam is amazing, even just for the repair café scene - it was the first city to organize them, with one in every neighborhood.” When she started out, De Steek was one of the only hubs for textile workshops
that she was aware of. Now, she says, the city is almost saturated with opportunities to come together - which is wonderful, but also makes it more competitive. “A lot of places are about community, but a lot of places are also like: well, this is my business, and I need to make it.” It’s different from Toronto, where people were quicker to spend money on a workshop or a handmade object. “Here, people perceive the value differently.”
These days, Alice works mostly behind a computer for the first time in her life, a big adjustment. “I realize someday I’ll want to go back to something more community-based, more hands-on.” For now, she’s trying to find a balance: happy with her job at the NGO, and taking on commissioned projects on the side.
What she organizes and makes
Her textile practice mostly centers around community-based activities: clothing swaps, workshops, and - together with a friend - a summer camp for kids. “It was so much work,” she says, “but I’m still really proud of it.” A whole week of textile activities, but also teaching kids where their clothes come from and whether it’s fair.
She still takes on commissions besides her job at the NGO, like her latest project for Vuur Collective, a ceramics studio in Amsterdam West. “I made large curtains from old ship’s sails from Rotterdam, to protect the shelving from dust in the studio. It’s almost like a tarp, like a tent material.” She’d done a lot of quilting in squared shapes before, but here she found herself thinking in triangular shapes instead. “I sketch, and I have this big picture idea of what I want the final piece to look like.” But rather than planning out every shape in advance, she prefers to just start. “I begin with cutting up the sails, and then piecing them together like a puzzle, building them up like that.” The curtains ended up three meters by one and a half. “And I don’t have an industrial sewing machine, so...it was a challenge.”
In five years’ time?
She never thought of her choices as something that was meant to be long-term. “I feel really grateful for living here. I have a really nice community and friends, and I love the city and the lifestyle.” Unless something really specific calls her elsewhere, she doesn’t see herself leaving in the next five years.
She doesn’t have the anti-kraak studio anymore, and that’s exactly what she dreams of having again in the future: a space of her own, although she doesn’t exactly know what that would look like. “But the community aspect is really important to me: a place where people can come together to make, to learn, to interact. It doesn’t even have to be about textiles - there are so many other things that bring people together, and inspire.”
Find Alice on Instagram at @alkalinestudio
Photos by Wesley Verhoeve
Text by Josephine Jongbloed